O mamma mia! Nie było mnie tu chyba... ładnych parę miesięcy. Można by wywnioskować, że porzuciłam blogowanie na stałe. A jednak proszę Państwa, nie!
Od 1,5 roku uczę się umiejętności opanowywania życia. Jak widać, z marnym rezultatem, ale hej, ja się dopiero uczę. Do blogowania mam zamiar wrócić, do rękodzieła również, ale wszystko to dopiero po tym, gdy uda mi się rozciągnąć dobę i znaleźć motywację. Co tu by dużo mówić, życiowe zawirowania.
A dzisiaj, nieznany mi bodziec pchnął mnie do działania. A z racji takiej, że nie mam żadnej pracy co by móc Wam ją zaprezentować, pokażę Wam coś innego.
Odkryję przed Wami jutuby ludzie.
Odkryję przed Wami jutuby.
Jak każdy (?) człowiek, muszę się czasami "odmóżdżyć". Powiedzielibyście "Weź się za robotę dziecko, lubisz rękodzieło to na co czekasz?". Jednakowoż będąc we własnym domu gościem, staje się to mało realne. Można by wtedy rzec "Poczytałabyś książkę, wyedukowałabyś się", ale mając nieco dość siedzenia z nosem w książkach, wybrałam alternatywę.
I tak oto, mym oczom, a właściwie wszystkim zmysłom, ukazał się youtube. I właśnie dzisiaj sprezentuję Wam filmy, który ostatnimi czasy zawładnęły moim sercem i mózgiem.
1. Carpool karaoke

To chyba moje ulubione video. Któż by się spodziewał, że Bruno Mars to taki śmieszek. Uwielbiam tego gościa!

Wow, po prostu wow. To nie jest głos. To jest głosisko!
Kupujecie ten format? Jeśli tak, zajrzycie na kanał Jamesa Cordena, jest tego więcej!
2. Jimmy Fallon 
Człowiek wielu talentów, w którego show znajdziemy nie tylko wywiady z gwiazdami, ale również fenomenalne krótkie filmiki różnej treści, począwszy od "Real people, fake arms" a na wiercącym dziurę w mózgu "Ew!" skończywszy. I oczywiście fantastyczne "Wheel of musical impressions". Prezentuję tylko niektóre z nich, ale zapewniam, da się tam przepaść na wiele godzin!



3. A teraz promocja rodzimego rynku jutubowego [czyt. jutjubowego], który również przejął kontrolę nad moim wolnym czasem. Mowa o... Sfilmowanych!
Na czym cała rzecz polega? Pewnie trudno do tego dojść, po tak nic nie mówiącej nazwie, ale chodzi tu o... filmy. Tak, a dokładniej rzecz biorąc, o recenzje. Recenzje, które są genialne- błyskotliwe, z polotem, humorystyczne. Świetny duet, świetne recenzje, czegóż chcieć więcej? Polecam, a zapewniam, że nawet jeśli nie będziecie mieli w zamiarze wybrać się do kina na określoną propozycję, i tak obejrzycie jej recenzję. Ale ostrzegam- to uzależnia!
https://www.youtube.com/watch?v=rf_haPXLDNc
Coś. Pięknego.
Na dzisiaj to tyle, ale mam zamiar jeszcze tu wrócić z cyklem jutubowym. Bo tak jakby... mam tego więcej. Dużo, dużo, dużo więcej...
Pozdro! 

Właściwie to wpadam tutaj tylko z drobnym komunikatem. Jak tytuł posta głosi- zdecydowałam się ostatecznie na zmianę nazwy. Już nie "The music of me" a "Sapphire Glasses". Zeszło mi się z tym dość długo, bo były pewne obawy, 'problemy' same się mnożyły, a gdy byłam już w 100% zdecydowana na ten krok to mój komputer odmówił współpracy (strzelił focha czy jak tam to dzisiejsza młodzież mówi). Historia byłaby dosyć długa a ja nie chcę przynudzać, więc powiem tylko tyle, że dzisiaj mu się odwidziało i oddał mi mój nagłówek umożliwiając mi tym samym wprowadzenie zmian.

A teraz krótkie objaśnienie skąd nazwa taka a nie inna.

Jak dobrze wiecie drodzy czytelnicy należę do grona krótkowidzów. Mimo panującej od niedawna (bodajże) mody na soczewki kontaktowe, ja uparcie trzymam się moich okularów- mimo ich zaparowanych zimą szkieł i lekkiego zsuwania się po nosie. Mimo tego, że nie raz i nie dwa moje palce omyłkowo przetarły nie oko, a okulary właśnie. Bo 'zrosły' się one ze mną na dobre.

Tak więc postrzegam sobie świat przez moje szafirowe okulary. Widzę go wyraźnie, czasami aż nazbyt, dlatego bywa, że zerkam sobie na to wszystko znad szkieł- z odrobiną dystansu. Bo zamazane kontury są często o wiele bardziej wyraźne. A może i ktoś z Was odnajdzie w sobie takiego okularnika? 

U większości blogerów w tym okresie pojawiają się posty podsumowujące mijający rok etc. Ale nie u mnie, nieee. Ja jak zwykle muszę się spóźnić z dodaniem notki i chociaż już nie pora na bożonarodzeniowe posty to ja łamię wszelkie reguły i powspominam sobie wydarzenia sprzed tygodnia. (nie no serio, czy to w ogóle legalne dodawać post o Bożym Narodzeniu gdy sylwester już za nami?)
Do rzeczy.

Nie byłabym sobą gdybym nie robiła zdjęć w te święta, ale w tym roku byłam tak zmęczona, że zanim się zorientowałam, że nie mam aparatu to już otwieraliśmy prezenty. Więc biegiem do pokoju po sprzęcior i zaczęłam cykać foty (ohoho, jak ja uwielbiam to ambitne określenie idealnie oddające moje ubytki intelektualne). W tym roku postanowiłam wprowadzić nową 'tradycję' rodzinną, a mianowicie 'niepozowane' zdjęcia. Na czym to polegało? Każdy po rozpakowaniu prezentu musiał zrobić do aparatu minę pt. "Zaskoczenie/Zadowolenie". Zdecydowanie wygrał mój brat, którego euforia po ujrzeniu skarpetek została uwieczniona na wieki wieków. Jeszcze mi wszyscy podziękują, gdy za 10 lat przysiądziemy wspólnie do albumów i zobaczymy swoje miny. Ale hej! odrobina dystansu do siebie jeszcze nikomu nie zaszkodziła ;) Mam szczególne upodobanie do śmiesznych zdjęć, bo oglądając właśnie takie fotografie tworzymy sobie piękne zmarszczki mimiczne będące świadectwem dobrych chwil.



A tutaj taka sobie o, bombka mojego wykonania (oczywiście ta po prawej, nie te dzieci na sankach). Co w niej jest takiego niezwykłego, że ją pokazuję? Jest tegoroczna, wow! A w poprzednim poście mogliście zobaczyć jedną stronę serduszka, dzisiaj natomiast pokazuję drugą.

Jak to było u mnie z tymi świętami? Otóż czasy gdy błyszczącymi z podekscytowania oczyma spoglądałam na choinkę niestety już dawno minęły. (Jestem krótkowidzem więc bez okularów mam magię na wyciągnięcie ręki). Ale czas spędzony z najbliższą rodziną, wspólne żarty podczas oglądania świątecznych filmów, pasterka, pieczenie ciastek do 00.30, robienie świątecznych dekoracji (omg, moje pierniczki zawisły na choince!), uśmiech na twarzy bliskich, wspólne lepienie pierogów i nowe spojrzenie na życie sprawiły, że i na mojej twarzy zagościł ten dziwny grymas zwany uśmiechem ;)

Ale... wydaje mi się, że w końcu odnalazłam rozwiązanie zagadki pt. "Dlaczego święta nie cieszą tak bardzo jak za lat dziecięcych?". I nie chodzi tu wcale o wiarę w świętego Mikołaja czy jej brak ;) U mnie zaczęła szwankować umiejętność doceniania chwili. Kiedyś potrafiłam się nią cieszyć, teraz zaś jestem mistrzem zamartwiania się i analizowania. Bo zamiast myśleć o Wigilii i 2 wspaniałych dniach Bożego Narodzenia nachodziły mnie smutne refleksje, że przecież zaraz będzie po wszystkim, wszystko się skończy... Dlatego w tym roku nie chciałam się zamartwiać przyszłością, lecz moim celem było skupienie się na TERAŹNIEJSZOŚCI. Pozwoliłam sobie na pełen luz i uwolnienie mózgu od natrętnych myśli o przyszłości. Bo liczy się tu i teraz. Liczy się chwila.
A ja płaczę na "Kevinie..."
...

Pierniki upieczone, część dekoracji zrobiona, prezenty kupione. Ostatnie ciasta pieką się w piekarniku. Choinka jeszcze nie ubrana. Od kilku lat kształtuje się u mnie w domu tradycja ubierania jej w Wigilię Bożego Narodzenia. A skoro już jesteśmy w temacie...

Życzę Wam wszystkim pięknych, radosnych świąt spędzonych w gronie rodzinnym, z uśmiechem na twarzy. Zadowolenia z życia i cieszenia się każdą chwilą. Żeby dobry humor Was nie opuszczał, a jeśli jeszcze nie przyszedł, to żeby zawitał w Wasze progi. Bądźmy znowu dziećmi i spędźmy te święta jak za starych, dobrych lat.

Ohoho, jak to możliwe, że tak dawno mnie tu nie było? Nie miałam czasu się nad tym zastanowić, więc odpowiedź na to pytanie jest prosta. Poza tym post, którego w tej chwili czytacie zaczęłam pisać 3 tygodnie temu a przed chwilą skasowałam cały akapit (który był tak 'pozytywny', że grzechem byłoby go publikować). Tak, nawet mi użalanie się czasem się nudzi ;) Bo co ja będę ciągle narzekać i stresować się nie wiadomo czym? Wszystko z perspektywy czasu nabiera innego koloru.

I część finałowa czyli znów o LBA. Zostałam nominowała przez different za co oczywiście dziękuję. Miałam zamiar już nie brać udziału w LBA, bo nie chcę Was zamęczać wypocinami na mój temat ale nie potrafiłam odmówić ;) Także dziękuję raz jeszcze i do dzieła!

1. Podaj swoją definicję miłości "tej ostatecznej, tej, o której się marzy, takiej "aby się popłakać i aby dech zaparło"", czyli po prostu miłości dla Ciebie idealnej.

Dla mnie miłość musi mieć solidne fundamenty, musi opierać się na zaufaniu i wzajemnej akceptacji mimo wad. Ta idealna miłość powinna dodawać nam skrzydeł, a każdego ranka po przebudzeniu wywoływać uśmiech na naszej twarzy. Powinna sprawiać, że chce nam się żyć, a dla drugiej połówki jesteśmy w stanie zrobić wszystko. Powinno to być uczucie tak silne, że czyniłoby nas lepszymi ludźmi, a świat piękniejszym.

2.Co najbardziej fascynuje Cię w ludziach (mogą być kwestie biologiczne, psychologiczne- WSZYSTKO)?

Dosyć trudne pytanie, ponieważ moja postawiona przez samą siebie diagnoza brzmi- nie przepadam za ludźmi. Właściwie to fascynujące jest to jak skrajne emocje mogą w nas wywoływać- od miłości do nienawiści, od śmiechu do płaczu (chociaż tutaj jest wspólny mianownik, bo można przecież płakać ze śmiechu). Co jeszcze? To, że zmotywowany człowiek potrafi naprawdę wiele.

3.Wyobraź sobie, że wszystko jest legalne. Możesz robić to, co zakazane bez żadnych konsekwencji prawnych. Co byś zrobiła?

Kompletnie nic. Mówię poważnie, nie ciągnie mnie do rzeczy zakazanych, więc robiłabym to co zawsze. Taaa, jestem totalnyyym luzakiem.

4. Uważasz, że technologie XXI wieku są błogosławieństwem czy przekleństwem? Uzasadnij.

Tutaj bym wypośrodkowała ich rolę. Z jednej strony osiągnięcia człowieka są wielkim dobrodziejstwem, ale z drugiej przysparzają wielu kłopotów. To zależy od intencji człowieka, bo gdyby wszyscy byli rozsądni to potrafiliby wykorzystać dobra technologiczne jak należy, a tak zawsze znajdzie się jakiś szaleniec, który coś odwali.

5.Z kim dogadujesz się najlepiej (pod względem płci i grupy wiekowej) ?

Zawsze miałam dobre relacje z moją mamą, chociaż z wiekiem mój światopogląd się zmienia, więc nie zawsze mnie rozumie, aczkolwiek dobrze dogaduję się również z moją koleżanką (przyjaciółką?), mój rocznik. Obie mamy podobne zainteresowania i śmieszą nas te same rzeczy.

6. Czy kiedykolwiek zraziłaś się do ludzi? Jeśli tak to z jakiego powodu?

Można by tu wrócić do punktu 2. Oczywiście zraziłam się do ludzi i to nie jeden raz. Powód? Ich nieprzyjemne zachowanie, poczucie wyższości, chamstwo, oportunizm itd. Nie będę tutaj wymieniać konkretnych przykładów, bo nie ma co psuć sobie humoru ;)

7. Co sądzisz o dzisiejszych środkach masowego przekazu (szczególnie chodzi mi tutaj o telewizję i radio)?

Jak ze wszystkim- mają swoje wady ale i zalety. Telewizja dla relaksu-ok, ale z umiarem. Poza tym istnieją programy edukacyjne więc jak ktoś ma ambitniejsze plany niż piątkowe komedie romantyczne to kto bogatemu zabroni? :DA radio... Bardzo przydatny wynalazek, ale coraz bardziej schodzimy na komercyjne tory. Plus te reklamy, o matkooo...

8. Uważasz się za osobę dobrą, złą czy neutralną?

Nie mnie to oceniać, ale jeśli mam odpowiedzieć to przyznam, że nie określiłabym się mianem osoby dobrej.

9.Należysz do ludzi odważnych?

Tutaj mogłabym się roześmiać ponieważ pytanie mnie o odwagę to jak pytanie kota czy umie szczekać. Zdecydowanie nie należę do ludzi odważnych! Jestem takim typem człowieka, który boi się prawie wszystkiego.Analizuję każdą decyzję, ponieważ nie lubię stresowych sytuacji, więc staram się ich unikać. Tak więc jeśli miałabym zrobić coś odważnego, po dogłębnej analizie pewnie bym tego nie zrobiła. Już proces tworzenia kanapki jest dla mnie heroizmem bo używamy tu noża :D

10. Jakiego znanego mężczyznę uważasz za najprzystojniejszego? Wstaw ulubione zdjęcie z nim i uzasadnij.

Co tu uzasadniać? :D

Nie wiem czy to moje ulubione zdjęcie, ale po prostu lubię tego aktora (Alex Pettyfer) więc wstawiłam takie, na którym według mnie wygląda dobrze.

11. Podaj swoich ulubionych twórców (muzycy, pisarze, malarze etc) oraz napisz dlaczego akurat ich lubisz najbardziej?

The Beatles- bardzo cenię ich muzykę. Tworzyli świetne kawałki, mieli genialne brzmienie. I przede wszystkim- ponadczasowość! Są piosenki, które z czasem bledną, jednak ich utwory zawsze błyszczą tak samo.

Zastanawiałam się intensywnie kogo by tu jeszcze wymienić, jednak nie mam jakiegoś określonego gustu więc jest to dla mnie dosyć problematyczne pytanie. Ok, mogę się jeszcze przyznać, że lubię książki Sienkiewicza, ponieważ uwiódł mnie jego styl pisania. Jeśli chodzi o malarstwo to nie mam ulubionego malarza, natomiast fascynuje mnie impresjonizm.

Tadam! Koniec. Teraz czas na nominowane przeze mnie blogi:

No tak, tyle mi wyszło. Nominowałam naprawdę dobre 5 blogów więc robią za 10 ;) Wiecie, jakość nadrabia ilość. 

I moje pytania:

1. Co sądzisz o kanonie piękna wyznaczonym przez dzisiejszy świat?

2. Jak ustosunkowujesz się do rzeczy napływających do nas z zachodu- bierzesz wszystko co dają czy jednak zachowujesz pewną niezależność?

3. Osoba, którą bardzo cenisz to... (uzasadnij dlaczego)

4. Jaka jest Twoja postawa w pracy/szkole- idziesz na łatwiznę czy uparcie dążysz do celu wykonując swoje obowiązki porządnie? A może pośrednio?

5.Marzenia czy rzeczywistość? Wiedząc, że Twoje marzenie nie da Ci w przyszłości pracy to dążysz do tego by je spełnić czy jesteś realistką i odkładasz to marzenie na nigdy?

6.Czym dla Ciebie są marzenia?

7. Co ma wpływ na kształtowanie Twojego zdania- jesteś typem osoby zgadzającej się ze wszystkimi, zabiegającej o aprobatę otoczenia czy potrafisz się postawić i głośno wyrazić swoje zdanie mimo niezadowolenia innych?

8. Mając 2 możliwości przyszłego życia co byś wybrała i dlaczego- karierę czy rodzinę?

9. Jaki jest twój stosunek do własnych niedoskonałości- walczysz z nimi czy akceptujesz je?

10. Na złośliwą uwagę kierowaną w Twoją stronę odpowiadasz mimo wszystko miło, dajesz ciętą ripostę czy puszczasz uwagę mimo uszu?

11. Co daje Ci blogowanie?

Dodam tylko, że jeśli ktoś nie ma ochoty brać w tym udziału, zrozumiem :) Nie ma przymusu.

Także tak, nie ma co bardziej się rozpisywać na dzisiaj. Uciekam zatem a Wam życzę udanej reszty tygodnia :)

PS. Wiem wiem, obiecałam zmiany ale jakoś nic nie idzie jak należy więc muszę jakoś to wszystko ogarnąć. W każdym razie myślę co by tu ulepszyć więc za jakiś czas może się uda :)

No i tak...

Moja energia jakoś ze mnie uchodzi. Cały ten optymizm, który formowałam w sobie od końca matur nagle gdzieś się ulotnił z powodu jednego głupiego incydentu. Gdzie tu sprawiedliwość ja się pytam, skoro pracujesz nad czymś tyle czasu a to zostaje zburzone w przeciągu jednego dnia, godziny, minuty, sekundy? Ale nie, ja nie zwalam tutaj niczego na jesienną chandrę, bo to wcale nie jest to. Po prostu zawiodłam się na ludziach. Ok, znowu muszę przystopować z tym analizowaniem wszystkiego. 

Po prostu z czasem dochodzi się do takiego wniosku, że kompletnie nie pasuje się do społeczeństwa. Wydaje mi się, że każdy, dosłownie każdy, umie się odnaleźć, znaleźć grono osób, do którego pasuje, a ja jestem taka... niepasująca do niczego. Teraz zagwozdka- czy publikować posta najeżonego filozoficznymi rozważaniami wtorkowego dnia? Za późno, już opublikowany.

Ale koniec z tym marudzeniem (ehem, zauważyłam już, że posty tego typu nie cieszą się dużym zainteresowaniem, bo chyba każdy woli naładować się pozytywną energią niż czytać biadolenie zagubionego dziewczęcia czyli mnie). Na dowód mojej niezdarności dodam tylko, że to trzeba być mną żeby skaleczyć sobie 3 palce kartką papieru. Taaa, Operon i te ich książki jak gilotyna. Przepraszam, zbiory zadań. Suniesz palcem po brzegu opasłego tomiska w celu znalezienia odpowiedzi a kończysz z "raną" palca (i histerycznym wybuchem na jego widok).

Ach, no i dzisiaj kolejna porcja moich bazgrolaków. Powiem Wam, że ostatnio naszła mnie PRAWDZIWA chęć na rysowanie. Mówię poważnie, uczucie obce mi od 2 lat zawitało całkiem niespodziewanie (dodam, że ktoś z Was mnie zainspirował i jeśli uda mi się zrealizować mój rysunkowy projekt to nawet powiem kto i pokażę rezultaty ;)). Te oto tutaj to oczywiście prace stare.

I ostatnia sprawa. Ostatnio intensywnie zastanawiałam się nad zawieszeniem bloga jednak nie mam do tego serca (ależ patetycznie to brzmi). Dlatego bardzo możliwe, że będę pojawiać się tutaj rzadziej, najpewniej raz na dwa tygodnie (chociaż nie wiem czy dam radę, ponieważ blogowanie strasznie uzależnia; aczkolwiek następnego posta planuję na przyszły wtorek więc jeszcze nie wprowadzam tych "drastycznych" zmian). Powód jest prosty- muszę skupić się na nauce a blogosfera pochłania ogromnie dużo czasu także mus to mus. 

Super post mi wyszedł, jak zwykle o wszystkim i o niczym. Mistrzostwo.

I witamy jesień w naszych skromnych progach! Po tak upalnym lecie witam ją z westchnieniem ulgi, z rozradowaną miną człowieka, który cieszy się, że nastał kres roztapiania się w 40 stopniowym skwarze. Dosłownie, gdy panowały temperatury powyżej 35 stopni myślałam, że za chwilę się rozpuszczę (jak każdy bałwan zresztą).

Nie ukrywam, że lubię lato (bo lubię), ale jesień... Piękne, kolorowe liście, ciepły sweterek, koc, herbata oraz książka- i jesienny zestaw gotowy. Już nie mówiąc o tym, że uwielbiam grabić liście... Poważnie. Kiedyś wygrabiłam wszystkie liście w sadzie i skończyło się na odciskach na dłoniach... Nie to, że moje dłonie były nieskalane pracą, po prostu intensywne grabienie z uporem maniaka daje takie rezultaty.

Póki co nie mam jeszcze zbyt wielu jesiennych zdjęć z tego roku, dlatego na razie mały mix zeszłorocznych.

I tak poza tym jestem mega dumna z naszych siatkarzy! To jest coś na co się czeka, ten mecz był po prostu cudowny, najpiękniejszy jaki widziałam. Z radości zaszkliły mi się oczy :) Byliśmy świadkami historycznego zwycięstwa! Nie byłam w Katowicach na meczu, oglądałam go w domu, jednak gdy usłyszałam płynący z głośnika hymn narodowy śpiewany przez kibiców to przeszły mnie dreszcze. To było coś! Taki sportowy patriotyzm. Jestem po prostu dumna i szczęśliwa! Pamiętałam jeszcze ten mecz z 2006 i wiedziałam, że tym razem im się uda. No i się udało! Do tej pory uśmiecham się jak głupia do monitora, ale no naprawdę, jesteśmy mistrzami świata, jest się z czego cieszyć! ;) 

Tym pozytywnym akcentem kończę dzisiejszy post :)

PS. Czy tylko u mnie blogger tak się zacina? Często nie widzę Waszych nowych wpisów w pulpicie nawigacyjnym...

Powracam do tematu deszczu. Jako że jesień zbliża się do nas wielkimi krokami, najwyższa już pora przyzwyczajać się do tegoż wyjątkowego zjawiska należącego do kategorii opadów atmosferycznych. Znowu prezentuję Wam odgrzewane kotlety (chyba lepiej o tym po prostu nie wspominać, bo wychodzę na osobę, która publikuje ciągle stare foty zamiast robić nowe) za co przepraszam, ale ostatnio miałam dosyć bezowocny czas w fotografii. Każdemu się zdarza i właściwie uważam, że jest to mimo wszystko potrzebne.

Dzisiaj małe podsumowanie sierpnia. Nie wiem co mnie wzięło na taki post, ale po prostu staram się cieszyć ze wszystkiego i chcę dostrzegać pozytywne aspekty życia. Czyżbym głupiała na starość? ;)

Ulubiony film

W tym miesiącu obejrzałam raczej niewiele filmów, ale Dziewczyna i chłopak, wszystko na opak z miejsca stał się moim ulubionym! Fajna para na ekranie, wydarzenia opisywane z punktu widzenia Juli i Bryce'a (to komiczne, jak obydwoje różnie postrzegali swoje zachowania ;)) i mamy pozytywny film o nastoletniej miłości. Ale nie jest to typowy film dla nastolatków- czyli o imprezowiczach buntujących się przeciw rodzicom. Akcja jest osadzona w XX wieku, od 1957 do 1963 (jeśli dobrze pamiętam) więc mamy skok do przeszłości. Dla mnie film idealny na niedzielne popołudnie ;)

Na początek powiem Wam, że osiągnęłam swój wakacyjny cel i przeczytałam wszystkie książki Sparksa, które były w bibliotece (a Pamiętnika nie było, porażka). Dlatego jako ulubioną książkę wybieram powieść tego właśnie autora pt. Na zakręcie. Lekki styl pisania Sparksa oraz ciekawa fabuła sprawiają, że książkę czyta się szybko i swobodnie, a jednocześnie przyjemnie. Książka jest o policjancie, który samotnie wychowuje syna po tym, jak ktoś potrącił jego żonę. Od tamtej pory jego życiowym celem stało się schwytanie człowieka, który zbiegł z miejsca wypadku, nie udzielając pomocy jego ukochanej. To tak w skrócie, reszty nie zdradzę, musicie sami przeczytać :)

1.Nie będę wiecznie narzekać (mimo że leży to w mojej naturze) dlatego postanowiłam dodać taki punkt do podsumowania sierpnia. I tutaj wybieram sesję zdjęciową z moją koleżanką. Przymierzałyśmy się do tego już od dłuższego czasu,  a miałam już pomysł na zdjęcia więc problemem była...pogoda. Przekładałyśmy sesję 2 czy 3 razy, ale ostatecznie zdecydowałyśmy się na jakiś tam czwartek i oczywiście padało. Mimo to sesję zrobiłyśmy. Wyszła w takim trochę klimacie retro, bo z powodu braku słońca postawiłam na fotografię czarno-białą, ale i tak jestem zadowolona :) Kilka zdjęć (pff, dokładnie 2, ale kilka lepiej brzmi) mogliście zobaczyć w poście Plans are only plans, w tym również poniższe.

2.Spotkanie ze znajomymi. Mieć prawdziwych przyjaciół to skarb. Zachowywać się wśród nich swobodnie- to oznaka, że dużo o sobie wiemy i akceptujemy swoje wariactwa. I ja cenię takie momenty, bo nie ma to jak naobżerać się ciastkami aż do bólu brzucha, tańczyć do Baby Jane (który to kawałek gorąco polecam) i śmiać się z głupot. Wtedy wraca do mnie pozytywne nastawienie do życia.

3.Ostatnio zajrzałam do książki od przedsiębiorczości i znalazłam taki oto napis na początku (chyba nudziło mi się na lekcji). To moja szkolna dawka buntu ;) Nazwijmy to nawiązaniem do nieuchronnie zbliżającego się roku szkolnego.

No nic, nie ma co się rozpisywać (ostatnio dobrze mi to wychodzi; plus zapewne już zauważyliście, że jestem mistrzynią wtrąceń) także już kończę. Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was na śmierć tym nudnym postem.

Życzę Wam udanego powrotu do szkolnej rzeczywistości :)

Niech moc będzie z Wami ;)

Dzisiaj taki trochę dziwny post. Po pierwsze zaprezentuję Wam moją ostatnią (dodajmy tutaj niezbyt udaną) pracę. Nie wiem czemu ale wyszła taka biurkowo-komunistyczna (nie pytajcie dlaczego mi się tak kojarzy bo naprawdę nie wiem). Dysponuję niewielkimi zasobami farb więc mieszam różne kolory, żeby uzyskać interesujący mnie odcień. Ten mnie nie interesował, ale postanowiłam zaszaleć i zrobić szkatułkę w jakimś dziwaczno-musztardowym kolorze. A co tam, raz się żyje, nie? ;)

Dodatkowo pochwalę się, że polakierowałam w końcu serwetnik! Pamięta go ktoś jeszcze? To ten. Szaleństwo, zajęło mi to więcej niż 2 miesiące...

I w końcu ostatnia sprawa. Nie wiem kto bawi się w LBA a kto nie, ale jako że pierwszy raz zostałam nominowana (przez Cheffie za co bardzo dziękuję) to postanowiłam odpowiedzieć na ten miły gest :)

Moje odpowiedzi:

1. Opisz w kilku słowach swój wygląd

No cóż, jestem wysoka, mam niebieskie oczy i długie włosy (ciemny blond), które planuję ściąć. Plus okulary

2. Ulubiona pora roku?

Eee... zima chyba, ale lato też lubię. I w sumie jesień również... Zbyt skomplikowane pytanie :D

3. Ulubione jedzenie?

Wszystkooo! Żartuję, po prostu lubię jeść. Jeśli nie można zaliczyć tutaj słodyczy to chyba pizza. O! I pierogi ;)

4. Ulubione miejsce w mieście?

A mój dom się liczy? ;)

5. Gdzie widzisz siebie za 5 lat?

Nie mam bladego pojęcia. Pewnie na studiach :)

6. Opisz najlepszy dzień swojego życia

Całe moje wczesne dzieciństwo było piękne więc nie potrafię wyróżnić jednego dnia. Bardzo miło wspominam chwile, gdy w Wigilię Bożego Narodzenia od razu po rozpakowaniu prezentów bawiłyśmy się z siostrą pod choinką, byłyśmy bardzo zżyte.

7. Na co zwracasz najpierw uwagę gdy poznajesz nowe osoby?

Na pewno nie na wygląd. Patrzę na to czy są uważnymi słuchaczami i nie ignorują rozmówcy.

8. Co lubisz robić najbardziej?

Chyba się lenić... Ale lubię też fotografować i tworzyć :)

9.Co Cię denerwuje w ludziach?

Fałsz, obłuda, chamstwo, powierzchowność, interesowność, bark szacunku do drugiej osoby... Lista jest długa

10. Wolisz fastfoody czy bardziej fit jedzenie?

Chyba wystarczy moja odpowiedź w punkcie 3 :)

11. Gdybyś mogła mieć magiczną moc to co byś wybrała?

O rany... Chciałabym pomóc wszystkim ludziom, żeby mogli godnie żyć, zwalczyć niesprawiedliwość. To nie fair, że gwiazdy kupują sobie wille za 15 milionów a tyle ludzi na świecie głoduje :/

Chyba nie za bardzo się spisałam, bo nominowałam tylko 8 blogów... Mam nadzieję, że tyle starczy ;)

Jeśli nie macie ochoty wziąć w tym udziału, zrozumiem :)

To tyle na dzisiaj. I tak rozpisałam się jak głupia, jak ktoś doczytał do końca to gratuluję :)