Buongiorno!
Jak tam świąteczne przygotowania? Czy tylko ja wyjadam nieudekorowane pierniczki?
Dzisiaj na szybkości przychodzę do was z taką oto bombeczką, jak na mnie to dosyć wesoła, powiedziałabym (bo ja to wiecie, taki smutas, co zrobisz).
Ale kartek świątecznych w tym roku niestety nie zrobiłam... Znaczy w sumie to zrobiłam, ale jedną i wygląda...em, źle (zanotować- nie bierz się za suche pastele jak nie przepadasz za pastelami). Także bieda proszę państwa, bieda.
Ale pierniczki robiłam i naprawdę wyszły pyyyyszne.
Pierogi też spoko, ale nie spod mojej ręki (utrudzona studentka wróciła wczoraj dopiero do domu, psującą się tlk-ą z 0,5h opóźnieniem).
Przede mną jeszcze ciasta, kolejna tura pierniczków plus ich dekorowanie, nadrabianie serialowych zaległości oraz tworzenie świątecznych dekoracji, także zmykam do pracy twórczej!
Pozdro!

No witam proszę Państwa, no witam!
Tak tak, moi drodzy, zdania nie powinno zaczynać się od "no", ale pozwólmy sobie dzisiaj na tą małą nutkę szaleństwa.
Wypadałoby też zacząć od początku, ale ja pozwolę sobie (a co tam, w końcu to mój blog) zacząć od końca.
Ślubne pudełeczko. MÓJ ULUBIONY TEMAT.
Siriusli.
A to było najtrudniejsze pudełeczko w moim życiu. Wcale nie dlatego, że coś tam po drodze się paprało jak zwykle (bo takie są uroki rękodzieła, right?), ale dlatego, że kuferek robiłam tym razem jako prezent ode mnie dla MOJEJ WŁASNEJ SIOSTRY.
!!!!!!
Czujecie to?
Powiem więcej. Świadkowałam na tym ślubie.😎
Ale wracając do tematu.
No było ciężko. Bałam się, że nie sprostam, że nie wyjdzie tak, jakbym tego chciała, że Młodym się nie spodoba. A przez to z kolei ciągle odkładałam robienie tegoż kuferka. Ale koniec końców powstało. Bardzo proste, z wykorzystaniem motywu przewodniego (taki sam jak na księdze gości), pierwiastkiem surowego drewna, przetarciami, pochlapaniami. Takie o.
Chyba spoko.
Wiecie co Wam powiem? Polecam Wam te pudełeczka. I wcale nie o to chodzi, że chcę Wam tutaj nieudolnie zareklamować swoje wyroby, tylko serio polecam dawać takie pudełeczka na prezent, niezależnie kto Wam takie pudełeczko zrobi. Bo wydaje mi się, że to jest naprawdę fajna pamiątka. Coś co zostanie na lata. Stanie sobie taki kuferek gdzieś w sypialni na szafce albo innym miejscu i będzie przypominał za każdym spojrzeniem czy otwarciem o tym szczególnym dniu. Czy tylko do mnie ta idea przemawia tak bardzo?






A teraz początek posta, który wylądował na końcu.
Moi drodzy, znowuż długo mnie nie było. Nie wiem, kto tu został, kto nie, ale widzę, że jakieś wyświetlenia były i są, wiec mam nadzieję, że kogoś ten powrót syna marnotrawnego (córki?) ucieszy.
Otóż dużo się w moim życiu działo przez ostatni czas. Począwszy od rozpoczęcia kolejnego roku studiów, na weselu kończąc. A pomiędzy mnóstwo mnóstwo mnóstwo rzeczy. Między innymi odkryłam swoją pasję do muzyki, którą sukcesywnie rozwijam i którą, mam nadzieję, będzie mi dane rozwijać dalej. Pasja to coś pięknego, chciałabym mieć ich więcej i więcej, ale doba ma tylko 24h także przychodzi taki czas, że nie da się spełniać "po równo" w każdym aspekcie życia, i gdzieś trzeba sobie odpuścić.
Albo nie spać.
No ale nie polecam tej opcji.
Także tak, moi drodzy, lubię wracać tam, gdzie byłam już...
Bajo!

Tia.





Dobra, koniec końców postaram się jakoś pozytywnie nastawić do tej jesieni.
Tylko ja nie lubię marznąć :( 

Szykujcie się na jeszcze jeden kuferek, bo na pewno się pojawi!
Pozdro!

PS. Dla ciekawskich- podobno owa roślinka to czosnek olbrzymi. Ja byłam pewna, że to dmuchawce (bądź mniszek lekarski jak kto woli :P), tylko że autora poniosło i machnął je w kolorze fioletowym...

Tak, znowu ślubny kuferek.
I tak, znowu robiony na ostatnią chwilę.
I tak, dekorowanie go doprowadziło mnie do stanu przedzawałowego.
Wiecie, lubię sobie tak potworzyć, odprężyć się, zrelaksować. Tylko prawda jest taka, że... to nigdy tak nie wygląda. To raczej coś w stylu "Zaraz mnie jasna cholera trafi, zabierzcie ode mnie to pudło albo roztrzaskam je o ścianę, jako żywo!".
No chyba że mam nerwicę, czy coś...
Aleeee... tym razem było inaczej.
Tym razem było gorzej. Dużo, dużo, dużo gorzej. Nie pamiętam kiedy ostatni raz cokolwiek szło mi aż tak opornie. Nie obyło się też bez rzucania mięsem. Czarę goryczy przelał kolejny nieudany transfer w moim życiu. A paradoksalnie pierwszy się udał, z następnymi było coraz gorzej. Tak więc w środę doszłam do wniosku, że kończę z rękodziełem, mam dosyć, adios, goodbye, wiśta wio. Jednak, jak wiadomo, nadzieja umiera ostatnia (albo jest matką głupich, jak kto woli) dlatego z nadszarpniętymi nerwami, na skraju załamania, z resztkami cierpliwości postanowiłam pudełeczko dokończyć.
I stała się rzecz zaiste niesłychana, bo... ostatecznie praca się udała, a ja sama byłam zaskoczona, że inne etapy poszły lepiej niż zazwyczaj. Także woohoo na moją cześć :D
Celowo hiperbolizuję, bo dramaturgii aż takiej nie było, ale co by nie mówić, był to chyba największy kryzys rękodzielniczy w moim życiu. Ale zapamiętajcie jedno:
Co Cię nie zabije, to Cię uszkodzi.
Albo coś w tym stylu.
Szczęścia młodej parze!

Co jak co, ale brak czasu to najlepszy czynnik motywujący. Tego rodzaju bat nad głową sprawia, że potrafię wziąć się w garść (pomijamy tutaj oczywiście liczne przypadki paniki) i zamiast odkładać coś w nieskończoność, bo "przecież jest jeszcze dużo czasu", zabieram się do roboty w ekspresowym tempie.
Może jednak doba powinna być krótsza...