Cześć i czołem!
2 grudnia...
No szok.
Ja nie wiem, gdzie mi ucieka czas, ale wiem, że robi to z zawrotną prędkością.
Chyba najwyższa pora zacząć myśleć nad prezentami świątecznymi i w sumie pierniki też przydałoby się zacząć już piec, jednak, na całe szczęście, są przepisy na pierniczki, które nie muszą odstać x czasu, także bang! Po problemie.
A zjadłabym sobie jakieś dobre ciasto, muszę przyznać. Ale pomijając tematy gastro...
Dzisiaj obiecywana druga kartka świąteczna, tym razem jednak nie "kredkowa", a wykonana za pomocą farb akrylowych. Jak już mówiłam, możecie się spodziewać jeszcze 2 ;) Miałam tutaj jeszcze dodać płatki śniegu, ale zapomniałam, także będą takie wyimaginowanie, sami rozumiecie...


A no i zapomniałam dodać, że ten obok to renifer jest.
Pozdro!

Dzieeeeeń dobry proszę Państwa, dzień dobry! Jak Wam mija to piękne niedzielne popołudnie?
Uwaga uwaga, albowiem...
Posty o tematyce świątecznej czas zacząć :)
W tym roku spod mojego pędzelka/kredki/amożepoprosturęki wyszły 4 kartki świąteczne, z których jestem naprawdę zadowolona. Są bardzo proste i chyba właśnie za to je lubię.
Dzisiejsza karteczka to nic innego jak wzór serwetkowy skopiowany na papier (ja naprawdę nie wiem czemu nie ma we mnie ani krzty kreatywności). Do jej zrobienia użyłam koh-i-noorowych kredek i przyznam się szczerze, że może i nie jest bardzo efektowna, ale pingwinek roztapia moje serducho.
Chciałabym mieć czas na zrobienie większej ilości takich kartek świątecznych, które robić UWIELBIAM od niepamiętnych czasów (na szczęście widzę progres w swoim rękodziele, bo jak sobie przypomnę kartki sprzed dekady to niezła beka), ale niestety, nie można mieć wszystkiego i na 4 po prostu się skończy. Chyba że...



Czy Wy też czujecie jakieś takie dziwne podekscytowanie zbliżającymi się świętami?
Powinnam chyba sobie włączyć Wham...

No witam proszę Państwa, no witam!
Tak tak, moi drodzy, zdania nie powinno zaczynać się od "no", ale pozwólmy sobie dzisiaj na tą małą nutkę szaleństwa.
Wypadałoby też zacząć od początku, ale ja pozwolę sobie (a co tam, w końcu to mój blog) zacząć od końca.
Ślubne pudełeczko. MÓJ ULUBIONY TEMAT.
Siriusli.
A to było najtrudniejsze pudełeczko w moim życiu. Wcale nie dlatego, że coś tam po drodze się paprało jak zwykle (bo takie są uroki rękodzieła, right?), ale dlatego, że kuferek robiłam tym razem jako prezent ode mnie dla MOJEJ WŁASNEJ SIOSTRY.
!!!!!!
Czujecie to?
Powiem więcej. Świadkowałam na tym ślubie.😎
Ale wracając do tematu.
No było ciężko. Bałam się, że nie sprostam, że nie wyjdzie tak, jakbym tego chciała, że Młodym się nie spodoba. A przez to z kolei ciągle odkładałam robienie tegoż kuferka. Ale koniec końców powstało. Bardzo proste, z wykorzystaniem motywu przewodniego (taki sam jak na księdze gości), pierwiastkiem surowego drewna, przetarciami, pochlapaniami. Takie o.
Chyba spoko.
Wiecie co Wam powiem? Polecam Wam te pudełeczka. I wcale nie o to chodzi, że chcę Wam tutaj nieudolnie zareklamować swoje wyroby, tylko serio polecam dawać takie pudełeczka na prezent, niezależnie kto Wam takie pudełeczko zrobi. Bo wydaje mi się, że to jest naprawdę fajna pamiątka. Coś co zostanie na lata. Stanie sobie taki kuferek gdzieś w sypialni na szafce albo innym miejscu i będzie przypominał za każdym spojrzeniem czy otwarciem o tym szczególnym dniu. Czy tylko do mnie ta idea przemawia tak bardzo?






A teraz początek posta, który wylądował na końcu.
Moi drodzy, znowuż długo mnie nie było. Nie wiem, kto tu został, kto nie, ale widzę, że jakieś wyświetlenia były i są, wiec mam nadzieję, że kogoś ten powrót syna marnotrawnego (córki?) ucieszy.
Otóż dużo się w moim życiu działo przez ostatni czas. Począwszy od rozpoczęcia kolejnego roku studiów, na weselu kończąc. A pomiędzy mnóstwo mnóstwo mnóstwo rzeczy. Między innymi odkryłam swoją pasję do muzyki, którą sukcesywnie rozwijam i którą, mam nadzieję, będzie mi dane rozwijać dalej. Pasja to coś pięknego, chciałabym mieć ich więcej i więcej, ale doba ma tylko 24h także przychodzi taki czas, że nie da się spełniać "po równo" w każdym aspekcie życia, i gdzieś trzeba sobie odpuścić.
Albo nie spać.
No ale nie polecam tej opcji.
Także tak, moi drodzy, lubię wracać tam, gdzie byłam już...
Bajo!

Tia.





Dobra, koniec końców postaram się jakoś pozytywnie nastawić do tej jesieni.
Tylko ja nie lubię marznąć :( 

Szykujcie się na jeszcze jeden kuferek, bo na pewno się pojawi!
Pozdro!

PS. Dla ciekawskich- podobno owa roślinka to czosnek olbrzymi. Ja byłam pewna, że to dmuchawce (bądź mniszek lekarski jak kto woli :P), tylko że autora poniosło i machnął je w kolorze fioletowym...