Kocham życie na wsi. Kocham poranki spędzane na tarasie wśród zieleni, z psem siedzącym u boku i kotem mruczącym na kolanach. I promienie słońca sprytnie prześlizgujące się przez gałęzie drzew, by ostatecznie musnąć twoją skórę.
Sielanka, hm?
I właśnie taki był motyw przewodni naszej sesji zdjęciowej. W roli modelki możecie zobaczyć Alicję. Jest to jej debiut na moim blogu i mam nadzieję, że przyjmiecie ją ciepło.
Gdy wspominam sobie teraz naszą sesję... nie mogę przypomnieć sobie ile trwała. Wiem tylko tyle, że deszcz jak zwykle nam przeszkodził i uniemożliwił mi wykonanie kilku kadrów, na których mi zależało. Lipa. A nawet dąb.
Błagam Was również o przebaczenie w związku z nie do końca dobrze dobraną ostrością. Niezbyt często współpracuję z zenitowskim obiektywem, a w połączeniu z kulejącą równowagą w pozycji zwanej przykucnięciem, daje to taki właśnie efekt. Rezultat ten jest również znany pod nazwą "wypiłam drinka czy dwa (kto by to liczył) a teraz robię zdjęcia. Uśmiechnij się i powiedz twojej bliźniaczce, że włazi mi w kadr". I nie trzeba być wcale pijanym by go uzyskać!
Tak więc od tej pory uważam statyw za swojego najgorszego fotograficznego wroga. Bo mimo iż był koło mnie i widział, że nie radzę sobie bez niego, wcale nie pchał mi się w ramiona. Ten typ tak ma. A co ja, biedna, na to poradzę, że nie pałam do niego sympatią. Współpracując z nim kilka razy czułam, jakby mnie blokował. A znacie moje zdanie na temat ograniczeń.
Dziwnym trafem zeszłam z tematu życia na wsi. Sama nie ogarniam tego, że z wiejskiej sielanki docieram do analizowania kwestii ograniczeń. Ten typ tak ma, again.





Tak oto wygląda życie na wsi. Wszyscy codziennie biegamy sobie boso po zroszonej trawie, zwiewne sukienki tańczą z wiatrem, godzinami pleciemy wianki wpatrując się w niebo i produkujemy serki lepsze niż almette. I co z tego, że Wy macie w miastach te całe tramwaje. Wcale Wam tego nie zazdroszczę...

PS. To dopiero 1 część zdjęć, na drugą zapraszam wkrótce!

Lubimy w blogosferze posługiwać się fachową terminologią. W końcu dzięki stosowaniu profesjonalnych zwrotów my sami stajemy się bardziej profesjonalni. Dlatego nadszedł w końcu dzień, gdy stałam się na tyle dojrzała, by zacząć tworzyć własne pojęcia.
Tak oto powstał styl babciny.
Nie retro, nie vintage albo inne nazwy, które stosujemy często nieadekwatnie do swoich prac bo nie wiemy o co cho. Dzięki utworzeniu tego właśnie stylu nie mam problemu z określeniem swojej pracy, a moje życie stało się dużo prostsze. Wait a minute, to nie reklama proszku do prania.
W każdym razie... Ci, którzy zagościli kiedyś w zakładce "O mnie" na moim blogu mogli zetknąć się ze stwierdzeniem, że jestem pełna sprzeczności. Nie była to bynajmniej fraza zmyślona na potrzeby bloga, ale święta prawda. Tak jest również w tym przypadku- nie wiem, co lubię bardziej- czy ten kiczowaty, babciny styl obfitujący w kwiaty niczym nastoletnia twarz w pryszcze, czy bliżej mi do minimalizmu. Ale czy muszę się określać? Ograniczenia są dla kierowców.
Identycznie jest z moimi relacjami ze sklepami internetowymi. Mój stosunek do nich jest niczym uczucie Anny Kareniny do Wrońskiego- kocham je i nienawidzę jednocześnie. Kocham, bo ułatwiają mi życie w towarzystwie mojej aspołeczności, dzięki czemu mogę robić zakupy sprzed ekranu. Nienawidzę, bo nigdy nie jest tak, by jeden sklep zawierał wszystko, czego bym chciała, dlatego aby zaopatrzyć się we wszystkie potrzebne materiały, trzeba zrobić rundkę minimum po 5 sklepach. I płacić za każdym razem za przesyłkę, of course. A zawsze akurat gdy robię zamówienie, nie mają na stanie tego, czego bym chciała. Ach, ciężkie jest życie rękodzielnika-amatora.






Teraz czas na pytanie- jaki był prawdziwy cel zrobienia tych zawieszek? Tak naprawdę nie miały one wcale zawisnąć w korytarzu, a jedyną pobudką do ich zrobienia była chęć wypróbowania nowego rodzaju transferu. Z drukarki atramentowej. Wydało się.
A na koniec powiem tylko, że dla nie-miłośników stylu babcinego, w najbliższym czasie pojawi się alternatywne rozwiązanie. Ale o tym niebawem...
A teraz kapelutki na głowy i wio na słońce!

Teoretycznie. Bo w praktyce za bardzo go nie widzę.
A ci, którzy czytając tytuł posta zanucili w głowie piosenkę Lato, mają ode mnie punkt.
Ale do rzeczy. Tak więc witam ponownie. Nieco z opóźnieniem, ale zawsze. Mówiłam, że zajmę się blogiem jak należy, więc dążę do momentu, gdy częstotliwość postów nie będzie pozostawiała wiele do życzenia (bo mimo wszystko trzeba czytelników zostawić z lekkim niedosytem). Także oto i jestem.
Czuję się zobowiązana przestrzec Was przed dzisiejszym postem. Osoby o słabej psychice, które nie dadzą sobie rady z ogromem zdjęć niczym z ckliwego romansidła wyjętych, lepiej niech darują sobie tą notkę. Nie chcę brać odpowiedzialności za Wasze koszmary.
Może niektórzy z Was pamiętają, że w zeszłym roku byłam w Jastrzębiej Górze. Nie pamiętają? To łapcie linka, powspominajcie sobie razem ze mną. Wtedy opublikowałam te 'nie-morskie' zdjęcia, dzisiaj natomiast (o m g, ale mam zapłon) nadszedł moment na publikację tych typowo morskich.







Jak na romantyczną marzycielkę przystało- lubię takie klimaty. Co ja tu Wam będę ściemniać, że lubię heavy metal i gardzę fotografiami przedstawiającymi zachody słońca, kiedy tak nie jest. Kawa na ławę i ciasto obok.
Tymczasem uciekam poużalać się nad swoim zdjęciem do dowodu osobistego w pozycji frontalnej. Nie wiem jak to się stało, że aktualnie takie są wymogi, ale głęboko nad tym ubolewam. I to stworzenie ze zdjęcia przypominające świnkę Pigi też.
Idę płakać, bajo!

Dzisiaj będzie mało zdjęć i mało treści. Czyli post z rodzaju tych, które w blogosferze są lubiane najbardziej, bo nie trzeba ich po prostu czytać
Czyżbym wstała dzisiaj lewą nogą?
Nie pamiętam, ale gdy rano dowiadujesz się, że nie możesz zjeść na śniadanie swoich ulubionych płatków, ponieważ dnia wczorajszego brat postanowił ich skosztować (zostawiając tobie porcję równą garstce i naiwnie myśląc, że tyle ci starczy),  to taki dzień nie może być udany. Choćby nie wiem jak był ładny, a ptaki wyćwierkałyby mi Chopina pod oknem- tęsknota za smakiem płatków śniadaniowych przebija wszystko.



A gdzieś tam w międzyczasie stuknął mi rok blogowania, stąd gorzkie refleksje mam w zanadrzu.
Tymczasem... Znikam sobie z wirtualnego świata na jakieś 2 tygodnie. Moje oczy żądają przerwy.
Ale! Obiecałam sobie już w maju, że zajmę się blogiem jak należy, więc mimo że przez najbliższe 2 tygodnie mam zamiar nie włączać komputera, to jeśli mi się uda, ujrzycie tutaj posty zaplanowane.
Bajo!

Wydawać by się mogło, że rzucam słowa na wiatr. Mówi taka, że będzie dużo postów, po czym znika na tydzień a blog mchem zarasta. Takie jest życie proszę państwa, takie jest życie.
Żeby nie było znowu tak poetycko-patetycznie, dzisiaj post z rodzaju rękodzieła.
Z twórczej niemocy popadłam w twórczy szał, nie tyczy się to natomiast pisania. Mój mózg co chwilę wysyła mi sygnał, bym przestała pisać, bo taka nieokiełznana mieszanina słów wręcz rani oczy. Bo wena to już jest takie wredne stworzenie, że zawsze jej nie ma, gdy jest potrzebna. A im bardziej chce się napisać dobrego posta, tym bardziej nic nie wychodzi.
W każdym razie... Jako że ostatnio krucho u mnie z kasą (matko i córko, ojcze i synu, czyżbym właśnie przyznała się do tego na blogu?!) postanowiłam, zamiast zamawiać jakieś drewniane przedmioty do ozdabiania, rozpocząć poszukiwania na strychu i wszelakich pomieszczeniach typu graciania etc etc i znalazłam ją- piękną, "opaloną", spoglądająca na mnie zza lakierowanych warstw niby-ramkę. A dlaczego niby? Bo w gruncie rzeczy ramką tego nazwać nie można, gdyż pierwotne przeznaczenie tego drewniaka nie jest mi znane.
Wzięłam się zatem do roboty- najpierw w ruch poszedł papier ścierny a mym oczom spod owej "opalenizny" ukazała się szlachetna, blada karnacja. Nie na długo, bo jednak odrzuciłam pomysł zostawienia jej w stanie surowym i potraktowałam ją farbą. Najpierw jedną, potem drugą, a następnie znowu papierem ściernym. I wszystko byłoby dobrze, gdybym nie zdecydowała się na transfer. W chwilach gdy razem z taśmą odchodzi kawałek farby, a preparat do transferu zostawia obwódkę wokół liter jedyna myśl, która przychodzi do głowy to: